Artykuły z kategorii: Czytam

Problem ten jest dobrze znany wielu opiekunom osób starszych. Przyjrzyjmy się mu na przykładzie charakterystycznego dialogu między córką OPIEKUNKĄ a jej mamą, czyli osobą PODOPIECZNĄ.

Opieka nad starszą osobą często oznacza życie na granicy własnych możliwości – fizycznych, emocjonalnych i finansowych. Co kryje się za słowami „nikogo nie obchodzi”, gdy opiekun lub opiekunka mówi o swoim zmęczeniu, bólu, złości czy bezradności?

Takie pytanie zadała pani Honorata, która od kilku lat samodzielnie opiekuje się swoją mamą.

Na spotkaniach często słyszymy: „…i wtedy zostaję sama z własnymi myślami”.
Co to oznacza? W języku polskim funkcjonuje powiedzenie „borykać się z własnymi myślami”. Samo określenie „borykać się” oznaczało kiedyś tyle co toczyć niewielką, ale stałą walkę z przeciwnikiem, który jest blisko, np. z sąsiadem. Wiadomo było, że życia na „borykaniu się” nikt raczej nie straci, ale siły na pewno. I tak samo jest z myślami, które mamy we własnej głowie. Są one bardzo blisko nas i codziennie próbujemy sobie z nimi radzić.

Proces starzenia się ma charakter uniwersalny – dotyczy każdego człowieka, niezależnie od płci, statusu społecznego czy pochodzenia. Wraz z wiekiem mogą pojawiać się ograniczenia sprawności fizycznej i poznawczej, a potrzeba wsparcia oraz opieki staje się naturalnym elementem późniejszych etapów życia.

W codziennej pracy opiekuna osoby chorej łatwo o monotonię i rutynę. To naturalne odczucia, które często towarzyszą naszej codzienności. Dlatego warto tak planować aktywizację podopiecznego, aby była ona atrakcyjna nie tylko dla niego, ale również dla nas, opiekunów. Wspólnie spędzony czas może stać się źródłem radości, bliskości i wzajemnej satysfakcji.

Przede wszystkim od razu ustalmy jedno – liczebność grupy nie jest dziełem przypadku. Grupa wsparcia licząca około 10 osób to, z socjologicznego punktu widzenia, optymalny kompromis między intymnością a różnorodnością. Co to właściwie oznacza? W takiej grupie każdy ma...